Verslag Vicosoprano en driedaagse hike.

20 - 30 juli 2019

Zwitserland, dat was lang geleden voor mij maar een leuke aanleiding om met het NBA trefkamp mee te gaan. Ik besloot met de trein te reizen. Ik kwam als eerste aan op ons gereserveerde veld na een hele warme dag en werd getrakteerd op een heerlijke koele bergnacht. Dat was wel zo’n beetje de laatste want ook Vico werd heet al zaten we wat hoger dan de rest van Europa.

De eerste dag een beetje de omgeving verkennen, ’s morgens boodschappen en ’s middags al een stukje Panoramaweg. Mooi, veel alpenbloemen en gletsjers aan de overkant.

Tweede dag sloten Bert en Pieter aan en liep ik met Bert wat verder naar Soglio; een heel mooi oud en gerestaureerd plaatsje. Een plaatsje dat nog vaak op en in zicht kwam vanaf de gelopen routes.

De zesde dag vond ik achteraf gezien het mooiste rondje, de Lunghin pass vanaf Maloja naar Cassacia. En werd ook het meest inspannend want nog dezelfde avond vertrok ik met Bert voor een bivaktocht waarop ik mij heel erg had verheugd.

De camping als uitvalbasis vond ik heerlijk luxe, maar op een gegeven moment miste ik het rondtrekken met tent. De start met een volle rugzak viel even heel erg tegen, dat was echt weer even wennen. Ook dat was luxe geweest met een trailrunrugzakje en lichte schoenen hup, hup, hup over die bergen te gaan, een andere tak van sport.

We liepen aan het begin van de avond een lang dal in waar we de eerste nacht sliepen in de buurt van een stroom, heerlijk wassen en water beschikbaar. De eerste klim de volgende dag het dal uit, door een kom waar je je onderaan afvraagt, hoe gaan we dit doen? Die was erg zwaar, ik vroeg mij echt even af waar ik aan begonnen was. Maar we hadden een koffie moment boven afgesproken, dat hield mij op de been. En dat was dan echt zo’n traktatie-

moment vlakbij een meertje met een wit strand van de sneeuw. Vele sneeuwvelden volgden en grijs gruis en hele mooie passages. We liepen echt tussen de bergen en niet meer alleen op de Zuidflank. Het tweede bivak hielden we voordat we weer een nieuw dal omhoog een kom in moesten lopen. Weer naast een stroom en nog enigszins op een recht plekje met de tent.

De volgende morgen gingen we over een hoge pass 2724m waar vandaan we ook echt vele hoge pieken rondom zagen liggen, een fantastisch panorama. Naar de pass toe liepen we over een hele lange trap, ongelofelijk wie heeft dat ooit zo aangelegd? De volgende etappe zouden we de grens passeren, maar die hebben we net niet gehaald, dat wil zeggen de grens wel maar de pas niet, vanwege dreigend onweer en een pikzwarte lucht. We keerden meteen om weg van de pas, terug naar Zwitserland, naar een piepklein hutje dat we hadden gespot. Dat werd de komende uren onze redding. Anderhalve meter bij anderhalve meter met een leien dak.

Het onweer barste los, net toen we binnen zaten en het dak nog net op tijd lekdicht hadden kunnen maken met mijn grondzeil. Tijd voor thee en later werd het ook nog tijd om te eten. Blij dat we konden schuilen en dit zelfs met zwak ontvangst konden delen met het basiskamp waar ook hagel en onweer was losgebarsten. Toen het na een paar uur weer droog werd besloten we een bivak voor de nacht te zoeken en in de buurt van het gehucht Leira leek de beste plek daarvoor. Het uitzicht was er geweldig, het slapen minimaal.

Bert sliep uiteindelijk met een constructie met zijn schoenen onder zich om niet naar beneden te glijden en ik brak het puntstokje van mijn tent in de strijd bovenin te blijven liggen. De volgende dag liepen we nog lang naar beneden over een eindeloze helling tot we weer in de bewoonde wereld kwamen en kinder-stemmen hoorden. Niet veel later passeerden we een prachtig gehuchtje, kleine huisjes, mooi uitzicht en mooi onderhouden, weer tijd voor een koffie-momentje en te genieten van de laatste bergmeters.

We eindigden dan toch in Italië en namen het laatste stukje de bus naar Chiavenna om onszelf te trakteren op een pizza en oh wat was die lekker! En wat een gemak met die bus die ons aan het begin van de avond weer terugbracht naar de camping.

Voor mij bleef er nog een opruim dag over om ’s avonds de bus naar Sankt Moritz te nemen om vandaar terug te reizen naar Nederland.

Voldaan,na maximaal geprofiteerd te hebben van 10 dagen in de bergen, veel en lekker gelopen, alleen en samen op de camping en in de bergen, gezelligheid, mooie natuur, volgend jaar weer.

Marileen Fabels

Ontvang onze maandelijkse

nieuwsbrief

© 2014-2019 Nivon Bergsportgroep Amsterdam

NBA

        BUZZzzz

NBA

prepare, share

be inspired!

En blijf op de hoogte van wat speelt. Vraag aan via de contactpagina!