SMELL THE SPRING 2016

NBA

prepare, share  be inspired!

Smell the Spring wandelweekend

15 – 17 april 2016

 

 

Vlug van werk naar huis, blijkt de IC-trein te vertrekken van een verkeerd spoor (gemist) en het ‘stoppertje’ vertrok “over enkele ogenblikken” …..15 minuten te laat. Toen Sybren me oppikte bleek dat we “van A naar Beter” niet hadden geraadpleegd, dus werden we gestrikt voor 2 uur file. Bij aankomst in Monschau mochten we de tent in de regen opzetten en in de kroeg bleek dat Karin de laatste Weizen had opgedronken. Kortom, het weekend was begonnen.

 

Gelukkig wist de vriendelijke waardin het tij te keren (echt: ik heb nog nooit iemand zó vriendelijk “wass mot je” horen zeggen). Toen eenmaal de Koningspastei met een pot Eifel Landbier op tafel stond was alle leed geleden. Goed om weer met gezellige mensen op stap te gaan. Dit weekend gaan we de eerste twee etappen van de Rhein-Eifelsteig lopen. Een LAW met wegbewijzering, route boekjes, gemütliche kampeerterreintjes en elke 4 km een koffie-taart combinatie.

 

Het strijdplan was om de auto te parkeren in Monschau, de bus te nemen naar Kornelimünster en dan in twee etappen terug te lopen. Omdat we de bus van 09.30h wilde hebben, was het werkweeks-vroeg-op en met z’n allen naar Monschau. Na een avondje Eifel Landbier viel dat dus niet mee…. Gelukkig is Kornelimünster een leuk Duits dorpje met eveneens een leuk tentje aan de start van de Rhein-eifelsteig. Die start hebben we dus ook gevierd met koffie en gebak! Tijdens de koffie kwam er een Nederlandse rugzakman voorbij gelopen, hij was op weg naar Jeruzalem, ahum, naarwaar? Jeruzalem! Z’n goede humeur was zo mogelijk nog groter dan z’n rugzak, dus die komt er wel.

 

De tocht van zaterdag was mooi en afwisselend. Gaande weg werd ik steeds vrolijker en begon ik steeds meer te genieten van de langste “rooie-paaltjes-route” van Duitsland. Geen gezoek op de kaart naar een leuke route, geen hekken die het pad afsluiten en boze landeigenaren, maar gegarandeerd de leukste weggetjes van A naar B. De wegbewijzering was prima en ik heb de hele route met m’n handen in zakken gelopen.  We hebben de zaterdag grofweg in twee groepen van ca. 8 personen gelopen, en het was leuk om weer eens met mensen te praten die ik al een tijdje niet meer had gesproken.

 

Typisch voor het vroege voorjaar is dat het weer snel kan wisselen, zowel op de dag als tussen dag en nacht. En dat hebben we volop kunnen beleven. Door de wisselvalligheid liep ik het ene moment in een enkel shirtje en het andere moment had ik daar een vest met regenpak over aan. Doordat de dagafstand niet zo groot was, kwamen we rond drieën aan op de camping in Roetgen…. het was een pareltje. Althans, die Zeltwiese dan; prachtig glad geschoren en in mijn ooghoek zag ik een grote vuurschaal, dus belooft een warm avondje te worden. Dacht ik. Eerst maar eens de tent opzetten, voordat het gaat regenen. Gelukkig had Sybren alleen de binnentent en Sjiera de buitentent. Zo verdeel je het gewicht. En de tent. Omdat Sjiera in Roetgen de kroeg in was gedoken, wachtend tot de bui over was, stond Sybren in de regen heen en weer te huppen……wachtend op de buitentent. Het was een fijn tafereel om vanuit een warme slaapzak in een droge tent te aanschouwen.

 

’s Avonds met het koken trok het behoorlijk koud op en om acht uur zat iedereen elkaar aan te kijken; gaan we nu al naar bed?  De eerste zoektocht naar hout voor de vuurschaal had namelijk niks opgeleverd. Dat belooft een koude avond. Gelukkig had Roon in de rand van een windsingel flinke stammetjes ontdekt, dus die gingen de vuurschaal in. Het werd er een stuk gezelliger op en ik ging om half elf volledig doorwarmd naar bed.

 

Zondag ochtend was ik redelijk vroeg uit de veren, maar met een tempo onder nul. Vijf keer heen en weer lopen voor een zak water, kop koffie, slaapzak uit-in-uit-in de tent, en nog niks gepakt. Gelukkig was ik de enige niet zodat ik uiteindelijk nog stond te wachten voordat we gingen lopen. Altijd prettig om te zien dat het langzamer kan.

 

De dag was wederom een heerlijk uitje. Op verschillende plekjes even rusten voor een kopje koffie of iets te eten, en zo zoetjes aan keutelden we richting Monschau. Het laatste stuk liep ik gezellig met Marianne te kletsen, waardoor we vlak voor Monschau de route miste. Best knap, want er staan om de 500m tekens met de richting van de route. Uiteindelijk hebben we de groep weer teruggevonden en zijn we met z’n allen in Monschau een terrasje op gedoken.

 

Genietend van het lekkere weer werden de gezellige verhalen van het weekend weer even opgehaald. Ik heb een heerlijk weekend gehad, en ik vind ‘t wel wat, dat randoneren langs ’s Heerens wegen. Hoera voor de rode paaltjes route!

 

Mirjam en Erik, bedankt voor het organiseren!

 

Ronald Lankhof.

Ontvang onze maandelijkse

nieuwsbrief

© 2014-2019 Nivon Bergsportgroep Amsterdam

NBA

        BUZZzzz

NBA

prepare, share

be inspired!

En blijf op de hoogte van wat speelt. Vraag aan via de contactpagina!