GROTE ZAKKEN TOCHT 2016

NBA

prepare, share  be inspired!

Grote Zakken Tocht

4 - 8 mei 2016

 

 

Als ‘niet NBA – lid’ loop ik nu voor de tweede keer met jullie mee. Ik kom van de Rugzaklopers en ben via Marianne bij jullie terecht gekomen. Vooraf werd er bijna een zomerse weersvoorspelling gedaan met nog eerst 2 koude nachten. Het vertrek was daarom heel vrolijk en meteen in vakantie sferen onder een staalblauwe lucht. Heel anders dan de week ervoor toen er nog strooiwagens rondreden.

Woensdag kwamen Karin, Marianne, Bart en ik om 16 uur aan op de camping, lekker op tijd. Alleen Yvonne en Marc waren net voor ons gearriveerd. Tot 23 uur ’s avonds liep het Grote Zakken gezelschap binnen. De laatsten betrapten de eersten op rij op het terras van het plaatselijke café dat Portugal heette. Er werd alleen maar Portugees gesproken. Dat verwacht je helemaal niet in Luxemburg??? Maar wen er maar aan, ze hadden een monopolie op cafés. Zaterdagochtend moesten we onze koffie en taart, na 4 talen, bestellen met handen en voeten. We zijn veel machtig maar niet het Portugees. Een op de zes inwoners is Portugees in Luxemburg, meteen een lesje cultuur naast het wandelen.

Terug op de camping was de BBQ getransformeerd in een prachtig vuur op poten en de extra warmte was beslist niet overdreven. De nacht was helder met prachtige sterren en koud. ’s Ochtends was het gras berijpt. Ons avontuur begon om 9.30. Eerst verzamelen op het station om met de trein af te zakken. Het had iets weg van een schoolreisje, we kregen allemaal een treinkaartje van Sybren. Onze Bevrijdingsdag was tegelijk ook Hemelvaart en een feestdag in Luxemburg, daardoor duurde het wachten iets langer dan gepland. Het was nog even spannend of we in de goeie trein zaten, geen mensen om te informeren, op een groep Afghanen na die het ook niet zeker wisten. Gejuich steeg op toen ie in de juiste richting vertrok. Na een half uurtje stonden we buiten op station Michelau om dan nu echt te starten met wandelen.

Alles ging goed totdat we honger kregen en wilden lunchen. Op dat moment passeerden we net een uitkijkpunt wat even een mooie combinatie leek van uitzicht en uitrusten. Maar niet iedereen volgde alle treden omhoog en op de uitkijkpost kwamen we in de twijfelstand. Leen wilde zijn lunch completeren, Karin had de kaas en Leen het brood, waarop we besloten allemaal toch de rest te volgen. In het volgende dorp troffen we de groep niet, dus veronderstelden we ze net daarbuiten aan te treffen. We bleven doorlopen om de rest te vinden tot het een van ons genoeg werd en er eerst gegeten moest worden. Uit de communicatie tussen Leen en Karin bleek toen dat we ze hadden gemist en ze achter ons zaten in plaats van voor ons. Dat maakte onze lunch lui en hadden we genoeg tijd om de 6 eieren van Marc op te eten(bedankt Marc). We zeiden net, om 15 uur lopen we verder, toen we eindelijk weer de ons bekende Grote Zakken zagen opdoemen. Terug gereconstrueerd bleken wij zonder het gezien te hebben het terras voorbij gelopen te zijn en daarmee ook de meest heerlijke rabarbertaart. Dat bleef de rest van het weekend als een klein gemis voelen.

De groep viel opnieuw uiteen en ik kwam met anderen wat later in Vianden op de camping, waar we opdracht hadden te gaan staan tussen bepaalde plekken en lijnen, ver van de romantische waterkant tussen de ballende kinderen. Na het samen koken gingen we nog even om de hoek een biertje halen in een bizarre bar waar de bediening een groot toneelstuk was. En dan weet je, ga nooit op de eerste rij zitten…ik kreeg het bier letterlijk in de schoot geworpen. Goed voor een lang en uitgebreid party-gevoel.

 

Dat partygevoel was bij Willie snel weg na een ongelukkige val over haar veter vroeg in de ochtend. Ze moest verder met een blauw oog en een zwaluwstaartje. Gelukkig veel zorg en hulp met 17 medekampeerders. We waren daarom allemaal vroeger klaar om te vertrekken. Karin wilde even door het dorp lopen voor brood en meer. Wij stopten al snel boven op een uitkijkpunt en ik dacht dat we elkaar daar al weer zouden ontmoeten, maar wij hebben Karin de rest van de dag niet meer gezien. Zij dacht ons op de hielen te zitten en dat bleek achteraf precies omgekeerd, ze was als eerste op de camping. Door het flinke stijg en daalwerk vielen de tempo’s en groep al snel uit elkaar. De snelle jongens liepen en bloc vooruit, wij zagen ze al beneden lopen langs prachtige bloesembomen toen wij nog helemaal ergens boven stonden. Eenmaal ook beneden zochten wij een terras op voor een welverdiend drankje waar het een schouwspel was van passerende oldtimers, die een rally reden, en motoren. Die eersten werden door de politie op de hielen gezeten en liepen in een fuik waar wij even later passeerden. Daarna was het snel rustig keerden alle oldtimers voortijdig om, kwamen we niemand meer tegen op ons pad en konden we het weer over bloemen en ander natuurschoon hebben. Onderweg divers onderricht van wat zie ik in de berm tot hoe loop ik met stokken een helling af en heel andere uiteenlopende gesprekken.

 

Een half uur voor de camping kwamen we een ander deel van de groep weer tegen, zittend op een brug die Duitsland van Luxemburg scheidde. We liepen samen over de grens het laatste stuk. De entree van de camping, in Obereisenbach, was een fijn terras waar we nog veelvuldig gebruik van hebben gemaakt. De tentplekken waren hier eerste rang aan de waterkant, heel fijn. Bert had voor later op de avond een vuurkorf met hout gescoord, het ontbrak ons aan niks. Het was zelfs heerlijk donker ’s nachts, fijn voor Marianne die al 2x onder de lamp had gestaan.

Zaterdagochtend was er enige verwarring over de vertrektijd en gingen we verschillend op pad, de tempo’s zochten elkaar op. Een prachtige tocht volgde, flink stijgen, flink dalen, mooi groen en uitzicht, beloond op goeie afstand met een dorp plus terras. De bakker was helaas dicht, het café kende geen gebakjes, maar niet getreurd de Portugese (natuurlijk!) supermarkt t.o. het terras had alles wat je maar wenste o.a. de niet te versmaden pastel de nata, hmmm echt Portugees. En de temperatuur op het terras ook, Sybren heeft daar 40 plus gemeten. De rest van de groep had de lage variant genomen en zat daarom ook op een terras lager, behalve bij de supermarkt hebben we die niet meer gezien. Wij vervolgden onze tocht naar Clervaux en hadden nog even moeite een goeie lunchplek te vinden vanwege alle jonge brandnetels langs de verleidelijke stroompjes. Toch vonden we een heerlijke schaduwrijke strook waar Bert de perfecte rustplek vond. Hij liet ons vertrekken om even helemaal te genieten van zijn lommerrijk wegzak moment. Zelfs de repeterende rock en roll vogel kon hem gestolen worden. We lieten hem achter met zijn knapzak. Al snel zagen wij de contouren van Clervaux en zochten een terras op langs de route zodat we de rest van de groep, waarvan we dachten dat die ons op de hielen zaten, nog even zouden zien om afscheid te nemen. We hebben een verfrissende pompelmousse schorle gedronken en genoten van mega huis-ijs. Toen kwam dan toch het moment om de trein te halen en zonder afscheid van de rest van de groep te vertrekken. Vreemd om zo uit de tocht te stappen, onze reis liep verder prima. En hoe het bij jullie afliep weet ik daarom niet. Of jullie elkaar weer op de hielen hebben gezeten de volgende dag na een copieuze maaltijd?

Onze wegen zijn ondoorgrondelijk is gebleken, je denkt dat je voor iemand loopt en dan loop je achter iemand en omgekeerd, elke dag opnieuw. En leg dat maar eens uit in het Portugees, ondoorgrondelijk….. je mag 6 talen gebruiken: Engels, Duits, Frans, Spaans, Nederlands en gebarentaal om dat de Portugese dame van het café in Hosingen uit te leggen. Graag zie ik de volgende keer jullie oplossingen.

De loopgroeten, Marileen Fabels.

Ontvang onze maandelijkse

nieuwsbrief

© 2014-2019 Nivon Bergsportgroep Amsterdam

NBA

        BUZZzzz

NBA

prepare, share

be inspired!

En blijf op de hoogte van wat speelt. Vraag aan via de contactpagina!