Dagtrail over de noordkant van het dal.

23 juli 2019

Ik mag met twee grote mannen en een jong hert mee op stap.

Bert vraagt of ik zin heb met hem mee te gaan op een tour die hij morgen met Marileen en Paulus wil gaan maken. Hij is getipt door Gerda die vond dat ik wel wat energie kwijt zou mogen raken. Geen idee hoe ze aan die wetenschap komt, maar ik vind het een prima excuus om er in mee te gaan.

De nacht ervoor ben ik een paar keer wakker, zoals altijd als ik in een tent slaap. Maar nu is het alleen: ‘Is dit wel een goed idee? Kan ik ze wel bij houden? Die route is best wel heftig!’ Er gaat van alles door m’n kop en dat is niet bevorderend voor een goede nachtrust.

 

Om zeven uur gaat de wekker en na m’n eieren met spek sta ik klaar om te vertrekken. De eerste klap is meteen een flinke daalder; we moeten 1.200 mtr. stijgen. Dat komt neer op 3,5 a 4 uur. Ga ik het wel bijhouden? Zij zijn hier al een paar dagen bezig en ik heb alleen nog maar een wandelingetje in het dal gemaakt.

Het begin is dan toch even lastig, moeilijk de cadans te vinden/ een lekker ritme op te pakken. Het helpt ook niet mee dat vooral Marileen als een jong hert de berg op vliegt.

Maar gaandeweg gaat het beter. Halverwege duw ik nog even een reep naar binnen en na 3,5 uur zijn we dan ‘ineens’ boven. ‘Nou, het zwaarste is achter de rug, de rest is uitlopen’, bedenk ik in mijn immer aanwezige optimisme. Vanaf nu lopen we zoals dat heet min of meer ‘over de hoogtelijn’ met prachtig uitzicht over het dal waar we bivakkeren.

Commotie in de groep; na de al tientallen fraaie bergbloemen ineens echt aandacht. ‘Is dit nou Edelweiss?’ ‘Ja, volgens mij wel!’ ‘Zomaar hier op het pad….’ Het blommetje blijkt inderdaad Edelweiss te zijn en lekker eigenwijs midden op het pad te groeien. We leggen er wat stenen omheen ter bescherming en ontdekken in de buurt nog meer Edelweiss. Best bijzonder. Jammer dat we Heidi niet zien, maar die zit natuurlijk in Oostenrijk. Tijd voor de lunch. We vleien ons in het gras en voelen ons avonturiers. Jammer dat we hier geen bivak kunnen maken; wat een wereldstek.

De bellen doen vermoeden dat we koeien gaan tegen komen. En ja hoor, de dames staan heerlijk te grazen, midden op het pad. En vooral niet aan de kant gaan want deze wei is voor ons en jullie zijn te gast. Laten we de zaak vooral niet omdraaien.

Even verderop nemen we afscheid van Marileen, zij kort de route iets in en neemt een pad naar het dal. Paulus, Bert en ik besluiten om de tocht te verlengen richting Soglio. Dat is nog wel een pokkeneind lopen maar we vinden het té mooi om te stoppen.

Dankzij de zevenmijlspassen van Paulus blijven we lekker in het ritme en ik ben verbaasd dat het me allemaal zo lekker afgaat.

Langzaam maar zeker wordt dan de daling ingezet, lekker. Maar zoals altijd zijn er dan weer die kleine kl…klimmetjes die er tussendoor komen. Dat is echt killing. We gaan een dikke 1.000 mtr. naar beneden en dat betekent behoedzaam lopen of de knieën gaan mopperen. Bij lange afdalingen varieer ik altijd in paslengte om de knieën te sparen. Op wat lichte prikken na kom ik er goed door.

Na ruim acht uur lopen komen we in een klein dorp boven Soglio aan. Daar komt een bus waar we op kunnen stappen. Echter, we moeten 40 min. wachten op deze bus. Ik verzin een list. In de groepsapp die we voor het trefkamp hebben meld ik waar we zitten en dat we  op de bus moeten wachten. BEET! Binnen 1 minuut reageert Gerda dat ze ons wel op komen halen, ze rijden toevallig in de buurt. Een half uur later zijn we terug op de camping. Zeer voldaan maar toch ook wel moe. Mag ook.

 

Afstand: 16,2 km.

Stijgen: 1663 mtr.

Dalen: 1.723 mtr.

Sybren Zeilstra.

Ontvang onze maandelijkse

nieuwsbrief

© 2014-2019 Nivon Bergsportgroep Amsterdam

NBA

        BUZZzzz

NBA

prepare, share

be inspired!

En blijf op de hoogte van wat speelt. Vraag aan via de contactpagina!